عبدالرسول خلیلی

استاد دانشگاه

اولین دور مناظره های گروهی کاندیداهای ریاست جمهوری در هشتم اردیبهشت ۱۳۹۶ برگزار شد. در این گفت وگوها مسائل گوناگونی در زمینه های اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مطرح شد و نامزدها دیدگاه های خود را عنوان کردند. روحانی، اساس اشتغال را شرایط کسب و کار دانست. جهانگیری، عدالت منطقه‌ای و جغرافیایی را یکی ازبخش‌های عدالت اقتصادی بر شمرد. هاشمی طبا، منابع موجود را محدود دانست . میرسلیم، بر مشارکت نیروی انسانی متناسب با ظرفیت‌های زیستی در کشورتاکید کرد. رییسی، موضوع اصلی امروز راحمایت از تولید ملی دانست که بر اساس آن می توانیم حق محرومان را پرداخت کنیم، و قالیباف، بر انجام اشتغال حمایتی و حرکت به سمت اشتغال پایدارتکیه کرد.  اینها همه ازمهم ترین مواردی است که کاندیداهای ریاست جمهوری دوازدهم  یادآوری کردند، اما آنچه در سخنان اولین مناظره بر آن کمتر پای فشردند موضوع بازبینی و مهندسی مجدد طرح ها و برنامه های راهبردی اقتصادی دانش بنیان متناسب با اقتصاد مقاومتی برای تولید ثروت و درآمد، تقویت بخش خصوصی و رونق فضای کسب وکار است تا بتوان از آن طریق هم رتبه فضای کسب وکار را در عرصه بین المللی ارتقا داد و هم به وضعیت بیکاری و ایجاد فرصت های شغلی سروسامانی داد. در این ساماندهی اقتصادی که ازجمله راه های رفع عقب ماندگی اقتصاد ایران به شمار می رود، هنوز راهکارهای امیرکبیر زنده و تازه است و انگار آنها را همین امروز مطرح ساخته است. امیرکبیر برای رفع این عقب ماندگی ها، به سه عامل اولویت دار اشاره می کند: ۱) انتقال علم و تکنولوژی از خارج، ۲) حمایت از تولیدات داخلی و ۳) اعمال محدودیت برای واردات کالاهای مصرفی. این سه ماهیت انقلابی سیاست های اقتصاد مقاومتی را نشان می دهد که رییس جمهور باید به تاسی از امیرکبیر هم خود را وقف آن کند.    توجه جدی به این راهکارها می تواند فرصتی تاریخی را برای رییس جمهور دولت دوازدهم فراهم کند، تا بتواند با برنامه ریزی براساس ظرفیت های گسترده و امکانات بالقوه اقتصادی ایران، اهداف سند چشم انداز ۲۰ ساله را در ریل توسعه اقتصادی هدایت کند و مشکلات فعلی را در زمینه ایجاد اشتغال و رشد و توسعه مرتفع کند. از این رو، رییس جمهور دولت یازدهم باید امیرکبیر اقتصاد ایران باشد تا بتواند مشکلات اقتصادی مردم را رفع کند و اهداف برنامه های توسعه را در راستای پیشرفت و عدالت محقق سازد.